Skorki (Dermaptera)

Samica skorka w pełnej krasie.Rząd owadów, liczący na świecie około 1800 gatunków, oraz 6 w naszym kraju. Skorki mają mocno wydłużone, a zarazem spłaszczone ciała, przystosowane do życia w ciasnych zakamarkach. W ciągu dnia skorki ukrywają się bowiem pod liśćmi, w ściółce leśnej, pod korą czy kamieniami, zaś aktywne stają się głównie nocami. Pierwsza para skrzydeł, przekształciła się u nich w krótkie, twarde pokrywy, zaś tuż pod nimi, ukryte są błoniaste, w pełni wykształcone skrzydła. Skorki latają jednak sporadycznie. Cechą charakterystyczną skorków jest obecność cęgów, czyli przysadków odwłokowych, przekształconych w potężne szczypce. Ich rola nie jest do końca jasna, podejrzewa się, że mogą mieć kilka funkcji (samce mogą je np. wykorzystywać do popisów w czasie godów). Skorki są typowymi wszystkożercami, żywiącymi się bardzo różnym pokarmem, zarówno roślinnym jak i zwierzęcym. Jeśli chodzi o to ostatnie, to skorki pożerają martwe owady, a także żywe, zwłaszcza te drobne, jak mszyce czy małe gąsienice. W rzędzie skorków mamy 4 podrzędy, przy czym jeden z nich jest wymarły, a dwa pozostałe są pasożytami gryzoni i nietoperzy (w Polsce nie występują). Najliczniejszym i jedynym w naszym kraju jest podrząd Forficulina. Najbardziej znanym gatunkiem jest skorek pospolity (Forficula auricularia), należący do skorkowatych (Forficulidae).

Kolejny, ładnie pozujący osobnik.

Skorek pospolity (Forficula auricularia)

Młody skorek na śniegu.