Karaczany (Blattodea)

Samiczka w całej okazałości.Ciekawa grupa owadów, licząca na świecie około 4600 tys. gatunków, w Polsce natomiast mamy ich 16. Karaczany, to przeważnie średniej wielkości owady o krępym, mocno zbudowanym ciele. Ich nieduża głowa jest niemal całkowicie zakryta przez szerokie, zaokrąglone przedplecze. Na głowie znajduje się aparat gębowy typu gryzącego, oczy złożone oraz charakterystyczne, bardzo długie czułki. Na tułowiu mamy długie, ale mocno zbudowane odnóża, pokryte licznymi szczecinkami, a często także skrzydła, chociaż u wielu z nich, są w mniejszym, bądź większym stopniu uwstecznione. Na końcu odwłoka znajduje się para przysadek odwłokowych (cerci), u samic natomiast może być obecna ooteka, czyli pakunek zawierający jaja. Nie da się ukryć, że wiele gatunków karaczanów, przystosowała się do życia blisko człowieka (czyli są synantropijne i kosmopolityczne), wyrządzając tym samym ogromne szkody i przenosząc różne choroby. Najbardziej znane są karaczany wschodnie (Blatta orientalis), zwane popularnie karaluchami, oraz prusaki (Blattella germanica). Istnieje jednak mnóstwo dziko żyjących gatunków, które wolą lasy od naszych domów i absolutnie nie wadzą człowiekowi. Wśród naszych karaczanów, dziko żyjące są zadomki (Ectobius spp.), które na pierwszy rzut oka mogą przypominać nieco prusaki, ale po bliższym przyjrzeniu się, można je łatwo rozpoznać. Pozostałe, dzikie karaczany są najczęściej bardzo rzadkie w naszym kraju.

Samiec na źdźble trawy.

Zadomka polna (Ectobius lapponicus)

Samica z ooteką.