Bąkowate (Tabanidae)

Kolejne ujęcie tej ciekawej muchówki.Póki co odkryto ich na świecie około 4,5 tys., w Polsce natomiast około 50 gatunków. Jest to bardzo ważna rodzina muchówek, wśród której znajduje się wiele gatunków, wchodzących w bezpośredni konflikt z człowiekiem. Najczęściej są to średnie i duże muchówki, niektóre gatunki z rodzaju Tabanus osiągają nawet 3 cm, co plasuje je w czołówce największych, krajowych muchówek. Pod względem ubarwienia wiele z nich to gatunki niepozorne, ale trafiają się też bardziej jaskrawe i nawet pstrokate. Szczególnie kolorowe są ich duże oczy. Między nimi znajduje się aparat gębowy typu tnąco-ssącego. Samice wykorzystują go, by wysysać krew dużych zwierząt, a często także ludzi. Szczególnie natarczywe wobec człowieka, bywają przedstawiciele mniejszych rodzajów, takich jak jusznice (Haematopota spp.) czy ślepaki (Chrysops spp.), ale bywa, że i te większe też się na to porywają (głównie z rodzaju Hybomitra). Ukąszenia przez bąki bywają bardzo bolesne, mogą także przenosić drobnoustroje chorobotwórcze. Samce natomiast ograniczają się wyłącznie do kwiatowego nektaru. Larwy bąkowatych, rozwijają się natomiast w środowiskach wilgotnych, głównie w strefie przybrzeżnej różnych wód, torfowisk i bagnisk. Często prowadzą drapieżny tryb życia, żywiąc się m.in. larwami komarów, ale mogą być także saprofagami i rozwijać się w martwym drewnie. Duże gatunki bąków bywają potocznie nazywane gzami, jednak jest to nieprawidłowe określenie, ponieważ prawdziwe gzy należą do rodziny gzowatych (Oestridae) i nie mają wiele wspólnego z bąkami. Jusznice bywają natomiast potocznie zwane „końskimi muchami.” Oczywiście ze względu na ich… kąśliwą działalność, bąki są dość groźnymi szkodnikami, zarówno dla ludzi, jak i zwierząt gospodarczych.

Jusznica, ujęcie z boku.

Jusznica deszczowa (Haematopota pluvialis)

083